W celu naprawy uszkodzonych przez powódź budowli wodnych w korycie rzeki należy wykonać grodzę ziemną z ubezpieczeniem skarpy odwodnej kiszką faszynową. Wskaż czynność, która powinna być uwzględniona, jako piąta w przedstawionym schemacie technologicznym wykonania grodzy. <br><br> <table><tr><td>1. Rozplantowanie i zagęszczenie gruntu warstwami</td></tr><tr><td>↓</td></tr><tr><td>2. Wyrównanie z grubsza skarpy odwodnej</td></tr><tr><td>↓</td></tr><tr><td>3. Rozścielenie warstwy faszyny na wyrównanej skarpie</td></tr><tr><td>↓</td></tr><tr><td>4. Ułożenie i przybicie palikami kiszek faszynowych</td></tr><tr><td>↓</td></tr><tr><td>5. .............................................................................</td></tr></table>

Wypełnienie żwirem przestrzeni między kiszkami faszynowymi to krok, którego nie można pominąć podczas zabezpieczania skarpy odwodnej grodzy ziemnej w korycie rzeki. Ta czynność jest nie tylko logicznie następna po ułożeniu i umocowaniu kiszek faszynowych, ale też wynika bezpośrednio z technologii robót wodno-inżynieryjnych. Żwir pełni tu dwie bardzo ważne funkcje – po pierwsze, stabilizuje całe ułożenie faszyny, zapobiegając przemieszczaniu się kiszek pod wpływem przepływu wody, a po drugie, zwiększa odporność skarpy na wymywanie przez nurt rzeki. Takie uzupełnianie pustych przestrzeni jest zalecane w praktyce budownictwa wodnego zarówno w literaturze, jak i w wytycznych technicznych, bo poprawia szczelność i efektywność zabezpieczenia. Moim zdaniem osoby, które miały okazję widzieć te prace na żywo, doskonale wiedzą, że bez żwiru faszyna szybko by się rozluźniła i cała robota poszłaby na marne. Często spotyka się też rozwiązania, gdzie zamiast żwiru stosuje się drobny kamień, ale w Polsce żwir jest najbardziej typowy. Dodatkowo, takie wypełnienie pozwala lepiej rozłożyć siły działające na umocnienie i wydłuża żywotność konstrukcji. To przykład, jak praktyka często idzie w parze z teorią i pokazuje, że szczegóły w technologii robót mają naprawdę duże znaczenie.