W terenie płaskim, o małej lesistości, występują następujące gleby: - piaski luźne drobnoziarniste 5%, - lessy i utwory lessowate 20%, - piaski słabogliniaste 45%, - gliny i iły 30%. Jaka część powierzchni tego terenu jest słabo podatna na erozję wietrzną?

Wybrałeś 30%, czyli powierzchnię zajmowaną przez gliny i iły – i to jest strzał w dziesiątkę. W praktyce właśnie te dwa typy gleb są uznawane za słabo podatne na erozję wietrzną, bo mają dużą spoistość, a ich cząstki dobrze się do siebie lepią. Często spotyka się to w różnych opracowaniach czy nawet normach, np. w „Instrukcji ochrony gleb przed erozją wietrzną” (dokumenty branżowe podają, że gliny i iły są w tej grupie najbezpieczniejsze pod kątem wywiewania). To właśnie na tych gruntach najrzadziej dochodzi do niszczenia struktury powierzchni pod wpływem wiatru. W praktyce rolniczej czy podczas planowania inwestycji liniowych (np. dróg) przy takich glebach raczej nie trzeba stosować specjalnych zabezpieczeń przeciwpyłowych, bo erozja wietrzna jest tu niewielkim zagrożeniem. Z mojego doświadczenia wynika, że czasem nawet na dużych, otwartych przestrzeniach, jeśli gleba ma strukturę gliniastą, zjawisko wywiewania praktycznie nie występuje, chyba że pojawią się wyjątkowo silne wiatry i powierzchnia zostanie bardzo mocno osuszona. W ogóle znajomość podatności różnych rodzajów gleb na erozję to podstawa w budownictwie, rolnictwie czy rekultywacji terenów – daje to szansę lepiej zaplanować działania ochronne albo ograniczyć koszty niepotrzebnych zabezpieczeń. Odpowiedź 30% opiera się więc na solidnej wiedzy praktycznej i naukowej.