W tabeli zestawiono plony borówki uzyskane w latach 2014 – 2017 na obszarze, gdzie zastosowano nawodnienie deszczowniane oraz na obszarze bez nawodnień. W którym roku nawodnianie dało najlepsze efekty produkcyjne? <br><br> <table><tr><th rowspan="3">Wyszczególnienie</th><th colspan="4">Rok</th></tr><tr><th>2014</th><th>2015</th><th>2016</th><th>2017</th></tr><tr><td colspan="5">Plon w t/ha</td></tr><tr><td>Uprawa bez nawodnień</td><td>3,87</td><td>2,96</td><td>3,37</td><td>3,74</td></tr><tr><td>Uprawa nawadniana</td><td>10,46</td><td>9,87</td><td>10,12</td><td>10,10</td></tr></table>

Dobrze zauważone – rok 2015 faktycznie wyróżnia się, jeśli chodzi o efektywność nawodnienia. Jeśli spojrzymy na dane, to różnica plonu między uprawą nawadnianą (9,87 t/ha) a bez nawodnienia (2,96 t/ha) wynosi aż 6,91 t/ha. To największy przyrost spośród wszystkich lat. W praktyce sadowniczej tak duży skok to wręcz świetny przykład na to, jak istotne jest dostosowanie technologii produkcji do warunków pogodowych. Moim zdaniem warto zwrócić uwagę, że 2015 rok to w Polsce czas wyjątkowej suszy – wiele upraw zanotowało wtedy spadki wydajności bez nawadniania. Stąd tak duża różnica. Branżowo rzecz biorąc, w takich latach systemy deszczowniane są absolutnie kluczowe i właśnie wtedy pokazują swoją opłacalność. Na co dzień w praktyce ogrodniczej poleca się analizę opłacalności inwestycji w systemy nawadniające właśnie pod kątem takich ekstremalnych sezonów. Wniosek praktyczny płynie taki, że nawet jeśli w normalnych latach efekt może być mniejszy, to w sezonach stresowych dla roślin, nawadnianie ‘robi robotę’. Takie dane warto uwzględniać przy planowaniu upraw i inwestycji w infrastrukturę, zwłaszcza gdy klimat staje się coraz bardziej kapryśny. To nie jest teoria – to konkretne, policzalne efekty. Dobry przykład na to, czemu trzeba umieć czytać dane i wyciągać z nich właściwe wnioski dla praktyki rolniczej.