Które z przedstawionych gleb są najmniej podatne na erozję wietrzną, jeśli zalegają one w terenie płaskim?

Gliny pylaste i iły to jedne z tych typów gleb, które naprawdę dobrze opierają się erozji wietrznej, szczególnie na terenach płaskich. Wynika to głównie z ich struktury – mają drobne cząstki, które dość mocno się ze sobą sklejają, przez co wiatr ma o wiele trudniejsze zadanie, żeby je unieść czy przemieścić. Moim zdaniem to taka naturalna tarcza przed wiatrem, co jest szczególnie ważne w rolnictwie i na terenach inwestycyjnych. W praktyce często spotyka się je na polach uprawnych, gdzie ograniczają straty materii organicznej i składników odżywczych. Z mojego doświadczenia wynika, że np. w projektowaniu dróg czy dużych inwestycji budowlanych bierze się pod uwagę właśnie rodzaj gleby pod kątem erozji – w branżowych normach, jak np. PN-EN 1997-1, zaleca się analizę podatności gruntu na przemieszczanie. Gliny i iły wymagają większej siły, żeby ruszyć ich cząstki, więc są stabilniejsze niż np. piaski. Właśnie dlatego one są preferowane tam, gdzie zależy nam na trwałości gruntu bez konieczności stosowania dodatkowych zabezpieczeń przeciwerozyjnych. Często też można zauważyć, że tam, gdzie dominują te gleby, nawet przy mocniejszych wiatrach powierzchnia ziemi praktycznie się nie zmienia. To jest konkretna przewaga nad glebami lekkimi.