Dodając kolejną cyfrę rzymską do numeracji warstw chronologicznych na rysunku stratygraficznym ilustrującym nawarstwienia występujące na obiekcie w kolejnych etapach historycznych, uwzględnia się stan obiektu

Dodanie kolejnej cyfry rzymskiej do numeracji warstw chronologicznych na rysunku stratygraficznym wymaga uwzględnienia zarówno stanu obiektu przed, jak i po konserwacji. To się naprawdę często spotyka w praktyce konserwatorskiej i wynika z konieczności dokumentowania całego procesu zmian zachodzących w strukturze warstw. Chodzi o to, żeby przyszły konserwator czy badacz miał jasny obraz, jak wyglądał obiekt przed jakimikolwiek działaniami oraz co się z nim stało później. Moim zdaniem to takie trochę archiwizowanie historii obiektu krok po kroku. W standardach branżowych, szczególnie tych wypracowanych przez ICOMOS i polskie wytyczne konserwatorskie, podkreśla się znaczenie rzetelnej dokumentacji każdej ingerencji. Bez takiego rozdzielenia, można by się pogubić, które warstwy zostały usunięte, a które pozostały, jakie nowe nawarstwienia powstały np. przy uzupełnieniach czy retuszach. Ciągła numeracja cyframi rzymskimi pozwala śledzić ewolucję obiektu – nie tylko tą historyczną, ale też wynikającą z działań konserwatorskich. Przykładowo, jeśli odkryjemy podczas konserwacji dodatkową warstwę, która wcześniej była niewidoczna, dodajemy nową cyfrę rzymską, dokumentując jej stan zarówno przed, jak i po zabiegach. To wszystko po to, żeby zachować pełen obraz historii i stanu zachowania dzieła – niby prosta rzecz, a ile roboty z tym bywa!