Przy wyborze materiału skalnego do wykonania ozdób architektonicznych i rzeźb stosuje się próbę dźwiękową, za pomocą której wykrywa się czy kamień

Próba dźwiękowa to naprawdę jedna z podstawowych i najstarszych metod oceny jakości kamienia naturalnego, zwłaszcza kiedy wybieramy materiał na ozdoby architektoniczne czy rzeźby. Działa to bardzo prosto: uderzasz młotkiem lub innym twardym przedmiotem w kamień i wsłuchujesz się w wydawany dźwięk. Jeśli kamień jest zdrowy, spójny i pozbawiony wad, to wyda czysty, dźwięczny ton – taki jakby metaliczny. Natomiast jeśli wewnątrz są ukryte rysy, pęknięcia albo jakieś pustki, to dźwięk będzie przytłumiony, głuchy, często nawet lekko chrzęszczący. W praktyce na budowie czy w zakładach kamieniarskich taki test pozwala szybko odsiać materiał, który mógłby sprawiać problemy podczas dalszej obróbki albo już po zamontowaniu. Szczególnie przy elementach dekoracyjnych, gdzie liczy się trwałość i brak niespodzianek po latach, to jest wręcz obowiązek. Z mojego doświadczenia wynika, że wielu fachowców nadal ufa tej metodzie bardziej niż nawet niektórym nowoczesnym analizatorom. Oczywiście próba dźwiękowa to nie jest wszystko – często łączy się ją z oględzinami wizualnymi czy badaniami laboratoryjnymi, ale jako pierwszy etap selekcji kamienia sprawdza się świetnie. Warto pamiętać, że norma PN-EN 12407 opisuje badania przydatności kamienia do obróbki, a próba dźwiękowa jest tam uznawana za metodę orientacyjną. Trochę to taka tradycja połączona z praktycznym doświadczeniem kilku pokoleń.