Do naprawy drobnych ubytków i spękań w kamiennych elementach architektonicznych i rzeźbach zalecana jest metoda

Metoda kitowania to chyba jedna z najbardziej podstawowych, a jednocześnie bardzo skutecznych technik naprawczych przy konserwacji kamienia, zwłaszcza jeśli chodzi o drobne ubytki czy spękania w elementach architektonicznych lub rzeźbach. Chodzi tutaj głównie o wypełnianie niewielkich dziurek, szczelin albo mikropęknięć specjalnie dobraną masą – kitem – który pod względem koloru, twardości i zachowania powinien jak najlepiej imitować oryginał. W praktyce najczęściej używa się kitów mineralnych lub syntetycznych, czasem z dodatkiem pigmentów, żeby dało się idealnie dobrać odcień do otaczającego kamienia. To jest ważne także z estetycznego punktu widzenia, bo przecież zależy nam, żeby naprawa była jak najmniej widoczna. Moim zdaniem kitowanie gwarantuje też, że naprawiony fragment nie będzie się różnił od reszty jeśli chodzi o odporność na warunki atmosferyczne. Standardy konserwatorskie, choćby te zalecane przez ICOMOS czy polskie KONSERWACJA 2011, wyraźnie wskazują kitowanie jako pierwszą metodę na naprawę mniejszych uszkodzeń, zanim sięgniemy po bardziej inwazyjne środki. W codziennej praktyce często widzi się, że dobrze wykonane kitowanie przedłuża życie np. detali fasad, schodów czy cokołów, bez potrzeby ich wymiany. Z mojego doświadczenia wynika, że kitowanie jest nie tylko skuteczne, ale i ekonomiczne, a dobrze dobrany i zaaplikowany kit to gwarancja, że zabytkowy kamień przez lata będzie wyglądał schludnie i solidnie.