Przy planowaniu układu płytek ceramicznych na ścianach należy uwzględnić następującą zasadę:

Zasada, że płytki cząstkowe nie mogą być mniejsze niż połowa płytki, to naprawdę podstawa przy planowaniu układu okładziny ceramicznej na ścianach. Chodzi o to, żeby całość wyglądała estetycznie, a także była trwała i praktyczna. Kiedy docinamy płytki na końcach rzędów lub przy ościeżach, minimalny kawałek nie powinien być mniejszy niż połowa oryginalnej płytki – bo takie małe fragmenty są po prostu słabe, łatwo pękają podczas użytkowania czy przy przypadkowym uderzeniu. W praktyce, na przykład przy ścianie o długości 2,5m i płytkach 30x60cm, dobrze jest rozplanować układ tak, by po obu stronach zostawały podobnej szerokości kawałki, najlepiej właśnie większe niż połowa płytki. Często do tego stosuje się tzw. przesunięcie (offset), żeby unikać cienkich pasków. Branżowe standardy, jak PN-EN 14411, też podkreślają konieczność zachowania minimalnych wymiarów płytek cząstkowych, właśnie ze względów technicznych i estetycznych. Moim zdaniem, to jedna z tych zasad, która ratuje efekt końcowy – nawet najlepsza fuga nie zamaskuje krzywych, małych kawałków przy krawędzi. Z doświadczenia powiem, że klienci od razu zauważają, jak przy drzwiach czy w narożniku pojawia się cieniutki pasek ceramiki i pytają: 'Czy nie dało się lepiej tego rozplanować?'. Lepiej więc od początku pilnować tej reguły, bo potem tylko kłopot i poprawki. Bezpieczeństwo, jakość i wygląd idą tu w parze.