Na rysunku przedstawiono fragment muru z

Prawidłowa odpowiedź to niewłaściwie wykonane uzupełnienia ubytków. Taki efekt, jak na tym zdjęciu, powstaje wtedy, gdy przy naprawie muru użyto zaprawy o nieodpowiednich właściwościach albo nie dobrano jej kolorystycznie do oryginalnej cegły i fugi. Bardzo często takie "łaty" są zbyt jasne, wyróżniają się na tle starego muru i zaburzają cały wygląd elewacji. W praktyce, zgodnie z zasadami konserwacji zabytków i ogólnie przyjętymi standardami – każda naprawa powinna być wykonywana materiałami maksymalnie zbliżonymi do pierwotnych, nie tylko pod względem składu chemicznego, ale też koloru, faktury i nasiąkliwości. Zbyt twarda lub zbyt szczelna zaprawa może prowadzić do powstawania nowych uszkodzeń, bo cegła pracuje pod wpływem wilgoci i temperatury, a różnice w materiałach prowadzą do mikropęknięć. Z mojego doświadczenia wynika, że takie nieumiejętnie wykonane uzupełnienia to częsty widok na murach starszych budynków, szczególnie jeśli naprawy robiono "na szybko" bez konsultacji ze specjalistą. Warto pamiętać, że liczy się nie tylko trwałość, ale też estetyka i poszanowanie historycznej tkanki muru. Właściwie zaprojektowane uzupełnienie powinno być praktycznie niewidoczne z kilku metrów, a nowa zaprawa powinna być kompatybilna z oryginałem.