Do barwienia farb zolowo-krzemianowych przeznaczonych do renowacji malowideł ściennych w obiektach zabytkowych należy zastosować pigmenty

Odpowiedź dotycząca pigmentów mineralnych jest zdecydowanie zgodna z praktyką oraz zaleceniami konserwatorskimi. Do barwienia farb żółciowo-krzemianowych, szczególnie przy pracach renowacyjnych w obiektach zabytkowych, stosuje się wyłącznie pigmenty mineralne, bo są one trwałe, odporne na działanie czynników atmosferycznych, promieniowanie UV i nie reagują chemicznie z podłożem. W mojej opinii, to właśnie stabilność barwy i brak reakcji z krzemionką czy spoiwem są tu kluczowe – pigmenty mineralne (takie jak tlenki metali, ziemie naturalne czy ochry) gwarantują, że kolor nie zmieni się nawet po wielu latach. Pracując z zabytkami, trzeba postawić na materiały zgodne z oryginalną technologią – dokładnie o tym mówią wytyczne Narodowego Instytutu Dziedzictwa i karty technologiczne stosowane w praktyce konserwatorskiej. Na przykład przy renowacji fresków w kościołach wybiera się pigmenty mineralne, bo nie powodują one uszkodzeń ani nie wchodzą w reakcje z podłożem mineralnym, a poza tym łatwo przewidzieć ich zachowanie w dłuższym okresie. Stosowanie pigmentów mineralnych pozwala zachować autentyczność i nie narażać historycznych powierzchni na nieodwracalne zmiany. Moim zdaniem, kto raz pracował na zabytkach, ten wie, że to absolutna podstawa – zarówno dla bezpieczeństwa, jak i zgodności z przepisami branżowymi.