Osłabione i skruszałe wskutek utraty naturalnego spoiwa fragmenty okładziny kamiennej wzmacnia się przez stabilizację wgłębną żywicą

Żywice epoksydowe są zdecydowanie najbardziej polecane do stabilizacji wgłębnej kamienia, szczególnie wtedy, gdy mamy do czynienia z fragmentami mocno osłabionymi i z utratą naturalnego spoiwa. Wynika to z ich wyjątkowych właściwości – mają wysoką wytrzymałość mechaniczną, świetnie penetrują porowate struktury oraz cechuje je bardzo dobra przyczepność do podłoża mineralnego. W praktyce, żywica epoksydowa nie tylko wzmacnia kamień od wewnątrz, ale też skutecznie łączy drobne, kruche fragmenty i zabezpiecza przed dalszą degradacją. W branży konserwatorskiej i budowlanej uznaje się ją za standard, zwłaszcza w renowacji okładzin z piaskowca, marmuru czy granitu. Moim zdaniem nie ma obecnie lepszej opcji, bo epoksydy są odporne na czynniki atmosferyczne, nie żółkną z czasem i nie zmieniają koloru kamienia. Do tego są chemicznie obojętne po utwardzeniu, więc nie powodują niepożądanych reakcji. Warto jeszcze dodać, że stosowanie żywic epoksydowych jest zgodne z wytycznymi ICOMOS i ogólnie uznanymi normami dotyczącymi konserwacji zabytków architektury. Dobrze dobrana żywica i prawidłowa aplikacja to gwarancja trwałego efektu – widziałem wielokrotnie, jak taka naprawa przetrwała nawet kilkanaście lat bez żadnych problemów.