Ruiny budowli murowych narażonych na działanie wody i wilgoci atmosferycznej powinny być zabezpieczone od zamakania i przesiąkania wody. W tym celu koronę rozluźnionych i osypujących się murów ceglanych należy zabezpieczyć, stosując

Właściwe zabezpieczenie ruin budowli murowanych przed wodą i wilgocią polega przede wszystkim na odtworzeniu stabilności i ciągłości wierzchnich warstw muru, czyli tzw. przemurowaniu, z użyciem takich samych materiałów, jakie występowały pierwotnie. To pozwala utrzymać kompatybilność technologiczną oraz spójność historyczną obiektu. Po uzupełnieniu uszkodzonych lub wypłukanych cegieł stosuje się hydrofobizację, czyli impregnację powierzchni specjalnymi środkami ograniczającymi wnikanie wody. Te preparaty tworzą na cegle barierę dla wilgoci, ale nie zamykają jej całkowicie, dzięki czemu mur nadal „oddycha”. Takie podejście jest zgodne z zaleceniami konserwatorskimi oraz normami, np. PN-EN 998-1 dotyczącą zapraw do murów i metod naprawy. Moim zdaniem, to najbezpieczniejsza i najtrwalsza metoda, bo nie wprowadza nowych, obcych materiałów, które mogłyby źle reagować z oryginalną strukturą muru. W praktyce widziałem, jak zastosowanie hydrofobizacji i przemurowania potrafi uchronić ruiny nawet przez wiele lat przed dalszym rozkładem. Warto pamiętać, że wszelkie inne zabezpieczenia, np. betonowe daszki albo warstwa ziemi, mogą bardziej zaszkodzić niż pomóc, głównie przez złą współpracę z cegłą i akumulowanie wilgoci.