W celu obniżenia nasiąkliwości tynków wapiennych i cementowo-wapiennych stosuje się gruntowanie powierzchni

Szkło wodne potasowe to naprawdę ciekawy środek do gruntowania, zwłaszcza jeśli chodzi o tynki wapienne i cementowo-wapienne. Działa to dość prosto: po naniesieniu na powierzchnię tynku szkło wodne wnika w pory i szczeliny, tworząc swego rodzaju barierę, która znacząco ogranicza nasiąkliwość. Z mojego doświadczenia, taka impregnacja minimalizuje ryzyko przenikania wilgoci, co potem przekłada się na trwałość powłok malarskich czy innych warstw wykończeniowych. W praktyce fachowcy sięgają po szkło wodne właśnie tam, gdzie zależy im, żeby ograniczyć podciąganie kapilarne wody. Co ciekawe, sam roztwór jest bezbarwny i nie wpływa negatywnie na wygląd podłoża, a po wyschnięciu nie tworzy żadnej widocznej powłoki. W polskich warunkach, zgodnie z wytycznymi takich norm jak PN-EN 13914-1, stosowanie szkła wodnego do gruntowania jest uznaną praktyką. Moim zdaniem warto też pamiętać, że dzięki temu zabiegowi powierzchnia lepiej znosi zmiany temperatur, mniej się brudzi i dłużej zachowuje estetyczny wygląd. Wykorzystanie szkła wodnego potasowego to taki trochę niedoceniany patent na profesjonalne zabezpieczenie tynków – nie tylko w domach, ale też w obiektach użyteczności publicznej i tam, gdzie te tynki są szczególnie narażone na kontakt z wodą.