Na rysunku przedstawiono kolejne warstwy muru grubości 1½ cegły w wiązaniu

To, co widać na rysunku, to klasyczne wiązanie kowadełkowe, które jest wykorzystywane przy murach grubości półtorej cegły. Moim zdaniem to jedno z bardziej charakterystycznych rozwiązań, bo pozwala uzyskać bardzo solidną konstrukcję, przy jednoczesnym zachowaniu estetycznego wyglądu lica muru. W wiązaniu kowadełkowym co druga warstwa jest zbudowana z cegieł ułożonych główkami, a pozostałe z cegieł na wozówkę, co daje efekt mocnego, dobrze zazębionego układu. Praktycznie takie rozwiązanie jest szczególnie popularne w obiektach zabytkowych, ale też w nowoczesnej architekturze, jeśli zależy nam na trwałości i odporności na uszkodzenia mechaniczne. Dobre praktyki mówią jasno, że przy wiązaniu kowadełkowym ściana nie tylko lepiej przenosi obciążenia, ale też o wiele trudniej pojawiają się w niej pęknięcia ze względu na równomierne rozkładanie naprężeń. Z mojego doświadczenia wynika, że fachowcy często wybierają właśnie to wiązanie, gdy chcą mieć pewność, że mur będzie solidny przez lata. Warto jeszcze dodać, że zgodnie z normami branżowymi, prawidłowe wykonanie tego wiązania wymaga precyzji w docinaniu cegieł na końcach warstw, co trochę wydłuża czas pracy, ale efekt jest tego warty.