Gładź, którą wykonuje się z drobnoziarnistej zaprawy cementowej i zaciera stalową packą z jednoczesnym posypywaniem zacieranej powierzchni cementem, jest wierzchnią warstwą tynku trójwarstwowego

Gładź wykonywana z drobnoziarnistej zaprawy cementowej, którą zaciera się stalową packą i jednocześnie posypuje suchym cementem, jest charakterystyczną warstwą wierzchnią tynku wypalanego. Takie rozwiązanie pozwala uzyskać bardzo twardą, odporną na ścieranie powierzchnię, co jeszcze dziś docenia się w miejscach narażonych na uszkodzenia mechaniczne czy intensywną eksploatację, choć tynki wypalane powoli znikają z budownictwa mieszkaniowego na rzecz innych technologii. W praktyce często spotykało się je w klatkach schodowych starych bloków lub w piwnicach, gdzie liczyła się trwałość i łatwość czyszczenia. Standardy tradycyjnego tynku trójwarstwowego jasno wyodrębniają tynk wypalany jako ten, w którym na warstwę narzutu i obrzutki nakłada się warstwę gładzi z drobnoziarnistej zaprawy, a następnie zaciera z posypką cementową. Z mojego punktu widzenia to naprawdę solidne rozwiązanie, choć wymaga trochę wprawy przy zacieraniu – nie każdemu wyjdzie równo bez doświadczenia. Warto pamiętać, że technika „wypalania” polega tu na wiązaniu cementu poprzez kontakt z wodą zawartą w zacieranej zaprawie, dzięki czemu uzyskuje się twardą, niemal szklaną powłokę. Dobrze to znać, bo czasem jeszcze inwestorzy pytają o takie technologie w remontach zabytkowych budynków.