Do wypełnienia rys i uzupełniania ubytków w tynkach zwykłych, z uwagi na możliwość powstania wypukłości i innej faktury powierzchni, <b>nie należy</b> stosować zaprawy

Dokładnie, zaprawy gipsowej nie powinno się stosować do wypełniania rys i ubytków w tynkach zwykłych, zwłaszcza tych wykonanych na bazie wapna lub cementu. Gips ma zupełnie inną strukturę oraz inne właściwości wiązania niż zaprawy wapienne czy cementowo-wapienne. Przede wszystkim, gips bardzo szybko wiąże i twardnieje, przez co trudno jest uzyskać jednolitą fakturę na powierzchni naprawianej. Co więcej, po wyschnięciu gips może powodować powstawanie wypukłości i odróżniać się od reszty tynku, co jest często widoczne nawet po malowaniu. Z mojego doświadczenia wynika, że szczególnie w starszych budynkach, gips potrafi nawet pękać w miejscu styku z zaprawą wapienną czy cementową. Norma PN-EN 13914-2 jasno wskazuje, że do napraw tynków zwykłych należy używać tych samych lub bardzo podobnych materiałów, z których został wykonany tynk pierwotny. Użycie gipsu mija się z celem, bo nie tylko nie zapewnia trwałości, ale i pogarsza estetykę oraz właściwości powierzchni. Praktyka na budowie pokazuje, że nawet jeśli przez chwilę wygląda OK, to po kilku miesiącach naprawione miejsce zaczyna się odznaczać, a wręcz czasami odpadać od podłoża. Najlepiej sięgać po zaprawy wapienne, cementowo-wapienne lub wapienno-gipsowe (ale tylko tam, gdzie zaleca to producent tynku), bo mają one większą elastyczność i lepsze dopasowanie do podłoża.