Która z metod stosowanych do uzupełnienia ubytku w zabytkowych murach kamiennych polega na wycięciu geometrycznego gniazda w kamieniu i wstawieniu w to miejsce, na odpowiednim kleju, fragmentu kamienia danego rodzaju, właściwie podrzeźbionego?

Flekowanie to naprawdę bardzo ciekawa technika i moim zdaniem – niezastąpiona, jeśli zależy nam na zachowaniu jak największej ilości oryginalnej substancji zabytku. Metoda ta polega na dokładnym wycięciu geometrycznego gniazda w uszkodzonym kamieniu i wklejeniu w to miejsce nowego fragmentu, czyli tzw. fleka, z kamienia tego samego gatunku i barwy. W praktyce bardzo często robi się to przy użyciu specjalnych narzędzi kamieniarskich, tak żeby połączenie było jak najmniej widoczne, a granica pomiędzy nowym i starym kamieniem była praktycznie niezauważalna. Flekowanie stosuje się w konserwacji detali architektonicznych, np. gzymsów, obramień okiennych, czasem nawet fragmentów płaskorzeźb. Z mojego doświadczenia wynika, że dobrze wykonany flek jest odporny mechanicznie i znacznie trwalszy od klasycznego kitowania czy plombowania, bo zachowuje podobne właściwości fizyko-chemiczne do materiału oryginalnego. Dobrą praktyką jest też stosowanie odpowiednich, odwracalnych klejów i oznaczanie fleków na planach dokumentacyjnych zgodnie z wytycznymi konserwatorskimi. To ważne, bo pozwala przyszłym pokoleniom rozpoznać zakres ingerencji. Standardy branżowe – chociażby zalecenia ICOMOS czy KONSER – wyraźnie podkreślają wyższość tej metody w sytuacjach, gdzie liczy się autentyzm i trwałość naprawy.