Starą powłokę olejno-żywiczną z powierzchni tynków wapiennych należy usunąć, stosując technikę

Stosowanie ługowania do usuwania starej powłoki olejno-żywicznej z tynków wapiennych to naprawdę sprawdzone rozwiązanie. Cały proces polega na nakładaniu specjalnych roztworów zasadowych (najczęściej ługów sodowych lub potasowych), które skutecznie rozkładają i rozpuszczają powłoki malarskie na bazie żywic i olejów. Takie podejście jest nie tylko efektywne, ale też – moim zdaniem – najbezpieczniejsze dla samego tynku wapiennego, bo nie uszkadza jego struktury mechanicznie, jak to robią np. metody ścierne. Inaczej niż piaskowanie albo śrutowanie, ługowanie nie narusza faktury czy spoistości podłoża, co jest kluczowe, kiedy mamy do czynienia z zabytkowymi lub delikatnymi tynkami. Z mojego doświadczenia wynika, że ługowanie szczególnie dobrze sprawdza się w renowacjach i pracach konserwatorskich, bo pozwala zachować oryginalną powierzchnię ściany i ograniczyć ryzyko powstawania mikropęknięć. Przy okazji warto pamiętać, żeby po ługowaniu dokładnie przemyć powierzchnię wodą, bo resztki ługu mogą niekorzystnie wpływać na nowe powłoki malarskie. Często spotykam się z opinią, że to żmudna technika, ale efekty są nieporównywalnie lepsze niż po agresywnych zabiegach mechanicznych. Praktycy i literatura branżowa (np. „Technologia Robót Wykończeniowych” pod red. J. Warycha) potwierdzają słuszność tego rozwiązania, szczególnie na starych, wapiennych tynkach.