Którą ściernicę należy zastosować do ręcznej zgrubnej obróbki wyrobu szklanego?

Karborundowa ściernica to zdecydowanie najlepszy wybór, jeśli chodzi o ręczną, zgrubną obróbkę wyrobów szklanych. Karborund (czyli węglik krzemu, SiC) ma bardzo dużą twardość, znacznie większą niż elektrokorund. Moim zdaniem właśnie dlatego tak dobrze sprawdza się przy pracy z tak twardym i kruchym materiałem jak szkło. Szkło jest trudne w obróbce, bo łatwo je uszkodzić – pęka, odpryskuje, rysuje się. Dlatego ściernica musi być nie tylko twarda, ale i odpowiednio ostra, a karborundowe świetnie sobie z tym radzą. W praktyce spotyka się je w szlifierniach szkła, fabrykach luster, a nawet w warsztatach artystycznych do obróbki szkła witrażowego. Z mojego doświadczenia wynika, że ściernice karborundowe mają dobrze dobraną ziarnistość, więc można uzyskać szybki efekt zgrubnego szlifowania, ale bez zbyt dużego ryzyka uszkodzenia obrabianego detalu. Zresztą, większość instrukcji branżowych wyraźnie zaleca użycie właśnie węglika krzemu do szkła, a nie elektrokorundu. Elektrokorund sprawdza się przy mniej twardych materiałach, np. przy stali czy aluminium, ale do szkła, które jest delikatne, taka ściernica jest za miękka. Użycie ściernic karborundowych jest zgodne z dobrymi praktykami rzemiosła – wykorzystuje się je nie tylko do ręcznej obróbki, ale też do szlifierek stacjonarnych. Warto zwrócić uwagę, żeby dobierać też odpowiednią granulację i nie przesadzać z naciskiem – wtedy szkło nie będzie się przegrzewać ani pękać.