Które z wymienionych urządzeń służy do oceny jakości odprężenia wyrobów szklanych?

Polaryskop to zdecydowanie podstawowe narzędzie, jeśli chodzi o ocenę odprężenia szkła. Szczerze mówiąc, bez niego trudno byłoby w ogóle profesjonalnie mówić o kontroli jakości w hutnictwie szkła. Działa na zasadzie polaryzacji światła – przepuszcza wiązkę światła spolaryzowanego przez próbkę szkła, a potem pozwala obserwować powstałe barwy lub zniekształcenia. Dzięki temu można wykryć naprężenia pozostałe w wyrobie po procesie chłodzenia. W praktyce, jeśli szkło nie jest dostatecznie odprężone, mogą pojawić się tzw. izochromaty, czyli charakterystyczne kolorowe linie i plamki. Fachowcy wiedzą, że takie nieprawidłowości prowadzą do pęknięć albo innych wad użytkowych (np. w szybach samochodowych czy szklanych naczyniach laboratoryjnych to jest po prostu niedopuszczalne). Polaryskopy są wykorzystywane nie tylko w laboratoriach, ale też w działach kontroli jakości dużych zakładów produkcyjnych. Z mojego doświadczenia wynika, że tam, gdzie dba się o zgodność z normami PN-ISO czy DIN, analiza polaryskopowa to podstawa. Ciekawostka: czasem, nawet bez zaawansowanego sprzętu, można zauważyć naprężenia w szkle patrząc przez polaryzujące okulary na szybę samochodu w słoneczny dzień – widać wtedy właśnie podobne wzory, co w polaryskopie.