Który z wymienionych tlenków barwi szkło na kolor niebieski?

Tlenek miedzi(II), czyli CuO, to absolutna klasyka jeśli chodzi o barwienie szkła na niebiesko. Pracując w hutnictwie szkła albo przy wytwarzaniu ozdobnych szyb, od razu rzuca się to w oczy – wystarczy odrobina CuO w masie szklanej i kolor robi się zaskakująco intensywny, taki głęboki niebieski lub nawet szafirowy, w zależności od warunków i proporcji. W praktyce huty szkła ten efekt jest wykorzystywany do produkcji butelek, witraży, czasem nawet naczyń dekoracyjnych. Standardy branżowe jasno wskazują, że właśnie sole i tlenki miedzi są najstabilniejsze i najłatwiejsze do kontrolowania pod względem barwy. W porównaniu do innych barwników, tlenki miedzi mają tę przewagę, że są dość odporne na zmiany temperatury i nie reagują gwałtownie z innymi składnikami, co jest szczególnie ważne w produkcji seryjnej. Co ciekawe, kiedy szkło barwione CuO podda się procesowi redukcji, można nawet uzyskać odcienie czerwieni, ale to już inna bajka. W codziennej pracy laboratoryjnej czy rzemieślniczej czasem używa się też innych tlenków, ale nic nie daje tak jednoznacznego i rozpoznawalnego koloru jak właśnie tlenek miedzi(II). Tak szczerze mówiąc, dla każdego kto miał styczność z barwieniem szkła, ta zależność wydaje się już wręcz intuicyjna.