Na podstawie zamieszczonej w tabeli receptury określ, które wyroby będą produkowane. <br><br> <table><tr><th>Surowiec</th><th>Uziarnienie w mm</th><th>Udział % w masie</th></tr><tr><td>Kwarcyt</td><td>0-2</td><td>50</td></tr><tr><td>Kwarcyt</td><td>2-5</td><td>40</td></tr><tr><td>Złom krzemionkowy</td><td>0-2</td><td>10</td></tr></table>

W tej tabeli receptura pokazuje wyraźnie dominację kwarcytu w dwóch frakcjach uziarnienia (0–2 mm i 2–5 mm) oraz dodatek złomu krzemionkowego. To jest typowy skład, jaki spotyka się przy produkcji prostek ogniotrwałych, czyli specjalistycznych wyrobów stosowanych do wykładania pieców przemysłowych, szczególnie tam, gdzie wymagana jest odporność na wysoką temperaturę i agresywne działanie czynników chemicznych. Prostki muszą być wykonane z materiałów o wysokiej zawartości SiO₂ i niskiej porowatości, a taki skład gwarantuje kwarcyt i złom krzemionkowy. W praktyce, duża ilość grubszej frakcji kwarcytu (aż 40% o uziarnieniu 2–5 mm) poprawia odporność mechaniczną, a drobniejsza frakcja wypełnia przestrzenie, co zwiększa gęstość wyrobu. Z mojego doświadczenia, takie receptury są standardem w branży materiałów ognioodpornych – zarówno w hutnictwie, jak i w przemyśle ceramicznym, gdzie liczy się trwałość i stabilność wymiarowa przy zmianach temperatury. Warto też wiedzieć, że prostki ogniotrwałe nie są wyrobami dekoracyjnymi, tylko czysto technicznymi – wytrzymują nawet powyżej 1500°C i są zgodne z normami typu PN-EN 12475. W przeciwieństwie do cegieł czerwonych czy kafli, które mają inną bazę surowcową i nie potrzebują aż tak wysokiej zawartości kwarcu. Muszle porcelanowe natomiast w ogóle powstają z innych materiałów, głównie kaolinu, więc tutaj skład nie pasuje. Takie zestawienie surowcowe jest naprawdę charakterystyczne właśnie dla prostek ogniotrwałych i nie spotkałem się, by używano go gdzie indziej.