Do polimerów chemoutwardzalnych należy

Żywica epoksydowa jest klasycznym przykładem polimeru chemoutwardzalnego, czyli takiego, który po zmieszaniu składników i zajściu reakcji chemicznej twardnieje nieodwracalnie. To właśnie odróżnia ją od tworzyw termoplastycznych, które można wielokrotnie topić i formować. Po utwardzeniu żywicy epoksydowej, struktura sieciowa sprawia, że materiał jest wytrzymały mechanicznie, odporny na działanie chemikaliów, a także stabilny wymiarowo nawet w trudnych warunkach. Praktycznie wszędzie tam, gdzie liczy się odporność na obciążenia i środki chemiczne – np. kleje do metalu, laminaty, kompozyty w przemyśle lotniczym, a nawet posadzki przemysłowe – stosuje się właśnie epoksydy. W branżowych normach, np. EN ISO 11357 dotyczącej DSC, żywice epoksydowe są wymieniane jako typowy przykład chemoutwardzalnych. Moim zdaniem warto pamiętać, że ich zaletą jest możliwość precyzyjnego doboru właściwości przez dobór utwardzacza i modyfikatorów. Dzięki temu mogą być bardzo uniwersalne – od precyzyjnych odlewów, przez kleje, aż po powłoki antykorozyjne. Co ciekawe, proces utwardzania jest nieodwracalny – po przekroczeniu punktu sieciowania nie ma już powrotu do stanu wyjściowego, co daje im przewagę w zastosowaniach inżynierskich, ale też uniemożliwia recykling przez przetopienie.