Zestalenie tworzywa termoutwardzalnego następuje podczas

Zestalenie tworzywa termoutwardzalnego rzeczywiście następuje podczas ogrzewania formy. To bardzo ważna cecha tych materiałów, bo odróżnia je od termoplastów, które twardnieją głównie przez chłodzenie. W przypadku termoutwardzalnych polimerów proces polega na inicjacji reakcji chemicznej – tzw. sieciowania, czyli łączenia się cząsteczek w trwałą, trójwymiarową strukturę. Ogrzewanie formy powoduje, że utwardzacz (zazwyczaj już wymieszany z żywicą albo dodany osobno przed formowaniem) zaczyna reagować z żywicą, przez co materiał staje się twardy, nieodwracalnie zmieniając swoje właściwości fizyczne. W branży narzuca to konieczność stosowania odpowiednich temperatur zgodnych z kartami technicznymi producenta – np. dla żywic fenolowych czy epoksydowych nierzadko są to zakresy 120–180°C. Praktycznie wtryskarka lub prasa musi mieć bardzo dobrze kontrolowane strefy grzewcze, żeby uniknąć niejednorodności materiału. Spotkałem się z opinią, że to właśnie przez niedogrzanie lub przegrzanie formy najczęściej powstają wady, typu pęcherze, osłabienie wytrzymałości, czy nawet dezintegracja produktu. Moim zdaniem warto pamiętać, że takie wyroby są potem stosowane tam, gdzie liczy się odporność na wysokie temperatury czy chemikalia, jak w gniazdach elektrycznych, uchwytach narzędzi, osłonach silników. W skrócie – tylko ogrzanie formy zapewni pełne zestalenie i trwałość termoutwardzalnych kompozytów.