Z danych zawartych w tabeli wynika, że temperatura topnienia włókna węglowego wynosi <br><br> <table><tr><th>Rodzaj włókna</th><th>Średnica[μm]</th><th>Gęstość[kg/m³]</th><th>Temperatura topnienia[°C]</th></tr><tr><td>Włókno elementarne ze szkła E</td><td>10</td><td>2 550</td><td>1 300</td></tr><tr><td>Włókno węglowe</td><td>8</td><td>1 500</td><td>3 650</td></tr><tr><td>Włókno stalowe</td><td>5÷250</td><td>7 800</td><td>1 600</td></tr><tr><td>Włókno poliamidowe Nylon</td><td>1÷10</td><td>1 140</td><td>255</td></tr></table>

Temperatura topnienia włókna węglowego rzeczywiście wynosi 3 650°C. Widać to wyraźnie w tabeli, gdzie przy włóknie węglowym ta wartość jest wpisana w ostatniej kolumnie. To jest bardzo charakterystyczna cecha tego materiału. W branży technicznej, szczególnie w kompozytach czy lotnictwie, ta cecha jest wręcz kluczowa – pozwala na stosowanie włókien węglowych tam, gdzie temperatury operacyjne są bardzo wysokie, a inne materiały by się po prostu rozpuściły lub zdegradowały. Z mojego doświadczenia wynika, że wybierając materiały do elementów narażonych na wysokie temperatury, ludzie często mają tendencję do patrzenia tylko na wytrzymałość, a o temperaturze topnienia czasem zapominają. A to jest błąd, bo np. w motoryzacji czy branży kosmicznej nawet kilkadziesiąt stopni robi różnicę. Włókno węglowe ma właśnie wyjątkowo korzystne połączenie niskiej masy i bardzo wysokiej odporności temperaturowej – to jest nie do pobicia. Standardy branżowe, jak np. normy ISO czy ASTM dotyczące kompozytów, zawsze podkreślają sprawdzanie parametrów cieplnych, w tym temperatury topnienia, przed doborem materiału do konkretnego zastosowania. Także warto ten parametr dobrze kojarzyć – szczególnie jeśli ktoś myśli o pracy w nowoczesnych technologiach materiałowych.