Na etykiecie odczynnika chemicznego zawarte są następujące informacje:<br> Z informacji wynika, że odczynnik ten może być zastosowany do sporządzenia roztworu o stężeniu około 0,1 mol/dm³ z dokładnością do <br><br> <table><tr><td>NH4SCN amonu tiocyjanian</td><td>0,1 mol/l</td></tr><tr><td>Stężenie po rozcieńczeniu do 1000 ml w 20°C</td><td>0,1 mol/l ± 0,2 %</td></tr></table>

Odpowiedź 0,0002 mol/dm3 jest prawidłowa, ponieważ dokładność stężenia odczynnika chemicznego określana jest na podstawie jego nominalnej wartości i procentowego błędu. W tym przypadku, jeżeli stężenie wynosi około 0,1 mol/dm3, a błędne założenie wynosi 2%, to obliczenie dokładności wygląda następująco: 0,1 mol/dm3 * 0,002 = 0,0002 mol/dm3. To oznacza, że roztwór może być sporządzony z precyzją do 0,0002 mol/dm3, co jest kluczowe w kontekście analizy chemicznej, szczególnie w laboratoriach, gdzie wysokie stężenie i precyzja są niezbędne do uzyskania wiarygodnych wyników. Takie podejście jest zgodne z dobrą praktyką laboratoryjną, w której każda procedura przygotowania roztworu powinna uwzględniać dokładność używanych odczynników. Przy sporządzaniu roztworów, takich jak buforowe lub bardziej złożone roztwory do badań analitycznych, ważne jest, aby rozumieć, jak różne stężenia wpływają na wyniki eksperymentów oraz jak unikać błędów prowadzących do fałszywych wyników.