Dopuszczalny poziom pyłu zawieszonego w powietrzu w roku kalendarzowym wynosi <br><br> <table><tr><th colspan="3">Tabela. Dopuszczalne poziomy niektórych substancji w powietrzu.</th></tr><tr><th>Nazwa substancji</th><th>Okres uśrednieniawyników pomiarów</th><th>Poziom dopuszczalny substancjiw powietrzu [μg/m³]</th></tr><tr><td>Dwutlenek azotu</td><td>jedna godzina</td><td>200</td></tr><tr><td></td><td>rok kalendarzowy</td><td>40</td></tr><tr><td>Tlenki azotu</td><td>rok kalendarzowy</td><td>30</td></tr><tr><td>Pył zawieszony PM10</td><td>24 godziny</td><td>50</td></tr><tr><td></td><td>rok kalendarzowy</td><td>40</td></tr><tr><td>Tlenek węgla</td><td>8 godzin</td><td>10 000</td></tr></table>

Dopuszczalny poziom pyłu zawieszonego PM10 w powietrzu na rok kalendarzowy wynosi 40 µg/m3, co jest zgodne z dyrektywami Unii Europejskiej oraz krajowymi normami dotyczącymi jakości powietrza. Utrzymanie stężenia pyłu w granicach 40 µg/m3 jest kluczowe dla ochrony zdrowia publicznego i środowiska. Przekroczenie tego poziomu może prowadzić do negatywnych skutków zdrowotnych, takich jak choroby układu oddechowego, choroby sercowo-naczyniowe oraz wzrost ryzyka przedwczesnych zgonów. W praktyce, monitorowanie jakości powietrza odbywa się za pomocą specjalistycznych stacji pomiarowych, które rejestrują stężenia zanieczyszczeń. W przypadku stwierdzenia przekroczeń, władze lokalne są zobowiązane do wdrażania odpowiednich działań zaradczych, takich jak wprowadzenie ograniczeń w ruchu drogowym czy promowanie transportu publicznego. Znajomość tych norm jest istotna dla osób zajmujących się ochroną środowiska oraz polityką zdrowotną, ponieważ wspiera podejmowanie świadomych decyzji w kontekście ochrony jakości powietrza.