Zjawisko akumulacji materii organicznej w formie biogennych pierwiastków, prowadzące do intensywnego rozwoju fitoplanktonu oraz spadku poziomu tlenu w akwenie wodnym, nazywane jest

Eutrofizacja to proces, który polega na nadmiernym wzbogaceniu zbiorników wodnych w substancje odżywcze, przede wszystkim azot i fosfor, co prowadzi do intensywnego rozwoju fitoplanktonu, czyli mikroskopijnych organizmów roślinnych. W wyniku tego procesu następuje masowe rozmnażanie alg, co skutkuje tzw. zakwitami algowymi. Te zjawiska prowadzą do wyczerpywania się tlenu w wodzie, co ma poważne konsekwencje dla ekosystemu wodnego, w tym dla ryb i innych organizmów. Przykłady eutrofizacji można zaobserwować w jeziorach i rzekach, które są narażone na zrzuty nawozów sztucznych z rolnictwa lub ścieków komunalnych. W praktyce, monitorowanie poziomu substancji odżywczych w wodach oraz wdrażanie działań prewencyjnych, takich jak ograniczanie stosowania nawozów, jest kluczowe dla zapobiegania eutrofizacji. Zgodnie z wytycznymi Unii Europejskiej, w ramach Dyrektywy Ramowej w Sprawie Wody, państwa członkowskie są zobowiązane do ochrony i poprawy jakości wód, co powinno obejmować działania zmierzające do ograniczenia eutrofizacji.