Zawartość tlenków azotu w gazach odlotowych z instalacji produkcji HNO₃ nie może przekraczać 0,005 mg/dm³. W której próbce zawartość tlenków azotu pozwala na wydmuchanie badanych gazów z instalacji bez przeprowadzenia dodatkowej absorpcji? <br><br> <table><tr><th>Próbka</th><th colspan="2">Zawartość tlenków azotu w gazach odlotowych [g/dm³]</th></tr><tr><td>A.</td><td>3·10⁻⁵</td></tr><tr><td>B.</td><td>5·10⁻⁵</td></tr><tr><td>C.</td><td>4·10⁻⁶</td></tr><tr><td>D.</td><td>6·10⁻⁶</td></tr></table>

Próbka C posiada zawartość tlenków azotu wynoszącą 4·10-6 g/dm3, co jest niższe od maksymalnego dozwolonego poziomu 0,005 mg/dm3 (5·10-6 g/dm3). Dzięki temu, gazy odlotowe z tej próbki mogą być bezpiecznie wydmuchiwane bez konieczności stosowania dodatkowych systemów absorpcyjnych. W praktyce, zachowanie tych standardów jest kluczowe dla ochrony środowiska i zdrowia publicznego, gdyż nadmiar tlenków azotu w atmosferze może prowadzić do poważnych problemów, takich jak smog i kwaśne deszcze. Dobre praktyki w branży produkcji chemicznej obejmują regularne monitorowanie emisji oraz wdrażanie systemów kontrolnych, które pozwalają na bieżąco oceniać zawartość zanieczyszczeń. Warto również zauważyć, że spełnienie norm emisji jest wymagane przez prawo w wielu krajach, co podkreśla wagę precyzyjnego pomiaru i zarządzania tymi substancjami w procesach przemysłowych.