Istotną rolę w wyborze metody nadawania wiklinie korowalności odgrywa

Wilgotność surowca to kluczowy parametr, który decyduje o tym, jaką metodę korowania zastosować do wikliny. Z mojego doświadczenia i wiedzy wynika, że świeżo ścięta wiklina, mająca wysoki poziom wilgotności, pozwala na łatwe ręczne zdejmowanie kory – wtedy często stosuje się tzw. korowanie „na zielono”, które daje szybkie efekty i nie wymaga skomplikowanych narzędzi. W przypadku wikliny już podsuszonej lub całkiem suchej, znacznie trudniej jest usunąć korę, dlatego wtedy wykorzystuje się inne techniki, np. moczenie surowca albo parowanie, co pozwala zmiękczyć włókna i ponownie zwiększyć elastyczność kory. Fachowcy zawsze zwracają uwagę na stopień wilgotności, bo od tego zależy zarówno wydajność pracy, jak i jakość uzyskanej surowej wikliny. Co ciekawe, są nawet normy branżowe, które precyzują optymalne parametry wilgotności dla danego rodzaju obróbki – to nie jest wymysł, tylko lata praktyki i doświadczeń hodowców oraz rzemieślników. Wilgotność wpływa bezpośrednio na to, jak dużo siły trzeba użyć, czy kora będzie schodzić płatami czy się rwać, a także na późniejszą wytrzymałość i barwę gotowych wyrobów. Tak naprawdę każda większa plantacja wikliny zarządza zbiorem i obróbką właśnie pod kątem wilgotności, żeby maksymalnie wykorzystać potencjał surowca i nie tracić czasu na niewłaściwe techniki. Dobrze to widać przy produkcji koszy czy mebli z wikliny – im lepiej dobrana metoda do wilgotności, tym lepszy efekt końcowy.