Tarcicę obrzynaną sosnową ze śladami zgnilizny twardej należy zakwalifikować do

Tarcica sosnowa ze śladami zgnilizny twardej rzeczywiście powinna być przypisana do III klasy jakości. Tak wynika zarówno z norm branżowych PN-D-96002:2005, jak i z praktyki sortowania drewna w tartaku. Zgnilizna twarda to wada biologiczna, która nie przekreśla przydatności tarcicy do celów konstrukcyjnych, ale znacząco obniża jej wytrzymałość i trwałość, szczególnie w miejscach narażonych na wilgoć. Właśnie z tego powodu, zgodnie z normami, tarcica z tą wadą nie może trafić do wyższych klas (I lub II), gdzie wymaga się praktycznie braku defektów biologicznych. W codziennej pracy w zakładzie produkcyjnym taka tarcica bywa wykorzystywana na mniej wymagające elementy, np. ruszty, łaty, czy konstrukcje tymczasowe, gdzie nie jest aż tak krytyczna wytrzymałość czy estetyka. Moim zdaniem, to bardzo ważne, żeby umieć rozpoznać rodzaj zgnilizny – twarda pozwala jeszcze na użytek techniczny, ale miękka już praktycznie dyskwalifikuje drewno do klasy IV lub zupełnie do wycofania. Dobrzy stolarze potrafią ocenić, jak daleko sięga wada i czy faktycznie można jeszcze coś z tego kawałka zrobić. W praktyce, dobra znajomość klasyfikacji pozwala nie tylko oszczędzać materiał, ale też podnosi jakość wykonywanych konstrukcji. Warto czytać etykiety i dokumentację, bo czasem producenci próbują "przemycić" słabszy materiał do wyższej klasy, co potem może się zemścić na trwałości konstrukcji.