Na którym rysunku pokazano połączenie ramiaków ościeżnicy najbardziej narażone na złamanie?

Połączenie ramiaków ościeżnicy przedstawione na rysunku 1 jest zdecydowanie najbardziej narażone na złamanie. Wynika to głównie z bardzo niekorzystnego układu włókien drewna względem nacięcia – materiał w tym miejscu staje się bardzo osłabiony, bo wycięcie sięga głęboko w przekrój poprzeczny elementu. Jeśli spojrzeć na praktykę stolarską i zasady, którymi kierują się fachowcy, to akurat takie rozwiązanie jest wręcz wzorcowym przykładem, jak lepiej nie łączyć ramiaków, jeśli zależy nam na wytrzymałości. Często widuje się, że początkujący stolarze stosują ten rodzaj czopa, bo jest najprostszy do wykonania – wystarczy dociąć jedną część, drugą pogłębić i złożyć. Niestety, w codziennym użytkowaniu nawet niewielkie siły mogą prowadzić do rozwarstwienia czy wręcz wyłamania elementu. Sam miałem okazję robić testy wytrzymałościowe takich połączeń i, szczerze mówiąc, praktycznie zawsze pierwsze pękała właśnie ta odmiana. W normach branżowych czy instrukcjach Związku Rzemiosła Polskiego raczej odradza się to rozwiązanie, zwracając uwagę na konieczność zachowania odpowiedniej ilości drewna pod czopem. Połączenia powinny zapewniać przenoszenie sił wzdłuż włókien, a nie przez ich przecinanie. W praktyce, dobrze wykonane połączenie na czop prosty lub klinowy, gdzie zostaje więcej drewna, daje dużo wyższą odporność na złamania. Warto o tym pamiętać przy projektowaniu i montażu ościeżnic drzwiowych czy okiennych.