Wilgotność drewna powietrzno-suchego uzyskuje się

Wilgotność drewna powietrzno-suchego osiąga się właśnie poprzez długotrwałe przechowywanie na wolnym powietrzu, w przewiewnym miejscu, z ochroną przed bezpośrednim deszczem. I to w sumie jest taka stara szkoła – drewno leży sezonowane na placu przez kilka miesięcy, czasem nawet rok czy dwa, ułożone w sztaple, żeby powietrze mogło swobodnie przepływać między deskami. W wyniku tego procesu drewno traci większość wilgoci, ale nie całkiem – jego wilgotność stabilizuje się mniej więcej na poziomie 15-20%, zależnie od warunków klimatycznych. Fachowo nazywa się to stanem powietrzno-suchym, a jego uzyskanie jest mega ważne przed dalszą obróbką, np. w stolarni, bo drewno, które ma zbyt dużo wody, może potem pracować, paczyć się albo pękać. W przemyśle budowlanym i meblarskim taki materiał jest bardziej przewidywalny i bezpieczny w użyciu. Moim zdaniem to też pokazuje, jak ważne jest cierpliwe przygotowanie surowca – niby proste, ale bez tego cały proces może pójść na marne. Warto dodać, że w normach PN-EN i w dobrych praktykach zawsze podkreśla się konieczność sezonowania drewna na świeżym powietrzu, żeby uzyskać właśnie tę powietrzno-suchą jakość, która jest bazą do dalszego suszenia technicznego, gdy wymagana jest jeszcze niższa wilgotność. Tego nie da się osiągnąć na skróty – czas i odpowiednie warunki to podstawa.