Do wykonania wstawek wklejanych w naprawiane miejsca na powierzchni zabytkowego mebla należy dobrać drewno, które

Bardzo dobrze, bo wybór drewna o zbliżonym wieku do oryginału to podstawa konserwacji zabytków. Chodzi w tym głównie o to, żeby drewno wstawki zachowywało się podobnie pod względem skurczu, pęcznienia czy reakcji na zmiany wilgotności, co drewno mebla naprawianego. Stare drewno ma inną strukturę, czasem jest bardziej stabilne, mniej podatne na wypaczenia, a świeże drewno potrafi się mocno "pracować" i przez to wstawka może po prostu zniszczyć naprawiany fragment. Z mojego doświadczenia wynika, że kiedy ktoś lekceważy wiek drewna, to potem wychodzą różnice – na przykład po kilku miesiącach wstawka zaczyna odstawać albo pękać. Poza tym, zgodnie z wytycznymi Narodowego Instytutu Dziedzictwa, dobiera się materiał o zbliżonych właściwościach, żeby naprawa była trwała i możliwie najmniej widoczna. Często warto też pamiętać, że odpowiednie sezonowanie drewna jest równie ważne. Jeżeli uda się znaleźć materiał z tego samego okresu, albo chociaż podobnie sezonowany, to efekt jest zdecydowanie lepszy i całość prezentuje się autentycznie. To taka złota zasada w konserwacji mebli zabytkowych.