Na ilustracji przedstawiono deskę z sękiem

Odpowiedź „skrzydlaty” jest tutaj najbardziej trafna, bo taki właśnie charakterystyczny układ słojów drewna zawsze oznacza obecność sęka skrzydlatego. W praktyce łatwo go rozpoznać po tych rozchodzących się promieniście smużkach – trochę jakby ktoś namalował skrzydła na desce. Sęki skrzydlate pojawiają się najczęściej wtedy, gdy gałąź wyrastała pod kątem do pnia lub była mocniejsza od innych, dlatego tak mocno zaburza układ włókien drewna. Często można je spotkać w tarcicy iglastej, zwłaszcza sosnowej i świerkowej. Z mojego doświadczenia – przy obróbce drewna stolarskiego, warto zwracać uwagę na sęki skrzydlate, bo potrafią być wyzwaniem przy cięciu i obróbce, szczególnie jeśli zależy nam na gładkiej powierzchni czy estetyce. W budownictwie i meblarstwie często unika się tego typu desek w elementach konstrukcyjnych, bo sęki skrzydlate mogą osłabiać wytrzymałość, a czasami nawet powodują pękanie materiału. Są też specjaliści, którzy uważają, że takie sęki mają swój niepowtarzalny urok – w dekoracji rustykalnej czy rękodziele bywają wręcz pożądane. W normach PN-EN 1611-1 wyraźnie zaznacza się, że rozpoznawanie typu sęka jest podstawą do oceny klasy jakościowej drewna. Podsumowując, wiedza o sękach skrzydlatych to taki must-have każdej osoby, która chce profesjonalnie podejść do pracy z drewnem.