Do szlifowania wykańczającego powierzchni drewna twardego stosuje się papier ścierny o ziarnistości

Papier ścierny o ziarnistości P180–P240 to taki klasyczny wybór, kiedy naprawdę zależy nam na gładkiej, wykończonej powierzchni drewna twardego. W praktyce stolarze i fachowcy najczęściej właśnie po taki zakres sięgają na ostatnim etapie przed lakierowaniem czy olejowaniem. Ziarnistość w tym przedziale jest już na tyle drobna, że pozwala usunąć drobne rysy po wcześniejszym, grubszym szlifowaniu (na przykład P120–P150), nie niszcząc przy tym struktury drewna. Spotkasz się z tym w większości poradników czy instrukcji producentów farb i lakierów do drewna – nawet w normach europejskich EN czy wytycznych ITB jest mowa o takiej właśnie granulacji do wykończenia mebli, blatów czy parkietu z twardych gatunków. Moim zdaniem, jeśli chcesz mieć pewność, że lakier czy olej równomiernie się rozprowadzi i nie pojawią się takie drobne zadziory albo dziwne smugi, zawsze warto zakończyć szlifowanie właśnie na P180 albo nawet P240. W codziennej pracy widzę, że pomijanie tego kroku albo użycie zbyt grubego papieru to najprostsza droga do problemów z przyczepnością powłok albo szorstką powierzchnią. Przy twardych gatunkach drewna, jak dąb, buk czy jesion, to podstawa – bo one wymagają precyzji, a każdy błąd od razu widać po wykończeniu.