Obniżenie lepkości lakieru nitrocelulozowego uzyskuje się poprzez <br><br> <table><tr><th rowspan="2">Nominalny wymiar grubości lub szerokości (mm)</th><th colspan="4">Wielkość nadmiaru (mm)</th></tr><tr><td>Sosna, świerk, jodła</td><td>modrzew</td><td>Brzoza, dąb, jesion, klon, osika</td><td>Buk, grab, wiąz, lipa</td></tr><tr><td>57</td><td>2,3</td><td>2,5</td><td>3,0</td><td>4,0</td></tr><tr><td>63</td><td>2,5</td><td>2,8</td><td>3,0</td><td>4,0</td></tr><tr><td>70</td><td>2,7</td><td>3,0</td><td>3,5</td><td>4,5</td></tr><tr><td>120</td><td>4,0</td><td>4,5</td><td>6,0</td><td>8,0</td></tr></table>

Obniżenie lepkości lakieru nitrocelulozowego to w praktyce po prostu rozcieńczanie go odpowiednim rozcieńczalnikiem. To jest taka czynność, z którą każdy, kto miał do czynienia z lakierowaniem, spotkał się nie raz – zwłaszcza przy przygotowaniu powierzchni do lakierowania mebli, stolarki albo nawet w motoryzacji. Rozcieńczalnik jest specjalnie dobraną mieszaniną rozpuszczalników, które są kompatybilne z bazą nitrocelulozową, przez co nie tylko obniżamy lepkość, ale też nie zaburzamy właściwości powłoki po wyschnięciu. Moim zdaniem to jedno z podstawowych zagadnień w pracy lakiernika – kiedy lakier jest za gęsty, źle się rozprowadza, pojawiają się smugi albo grudki. Przemysłowe standardy, na przykład te zalecane przez producentów lakierów, jasno mówią, żeby stosować wyłącznie dedykowane rozcieńczalniki, a nie eksperymentować z innymi substancjami czy temperaturą. W praktyce dobry rozcieńczalnik nie tylko poprawia aplikację, ale też pozwala uzyskać gładszą i bardziej równomierną powłokę. Dobrze wiedzieć, że ilość rozcieńczalnika należy dobierać z wyczuciem – za dużo to też nie jest dobrze. No i jeszcze jedno: błędne zastosowanie innych metod jak woda czy utwardzacz prowadzi tylko do problemów z powłoką, a nawet jej uszkodzenia.