Wada drewna przedstawiona na rysunku, to

Pęcherz żywiczny to jedna z najczęściej spotykanych wad drewna iglastego, zwłaszcza w sośnie czy świerku. Moim zdaniem rozpoznawanie takich defektów to absolutna podstawa w pracy z drewnem. Pęcherz żywiczny powstaje wtedy, gdy żywica gromadzi się w niewielkich kieszeniach w drewnie, zazwyczaj między słojami rocznymi. W praktyce łatwo ten defekt poznać – widoczny jest pod postacią małego pęcherzyka wypełnionego żywicą, który czasem nawet można wycisnąć. Taka wada nie zawsze dyskwalifikuje drewno z zastosowania, ale w przypadku drewna konstrukcyjnego czy meblarskiego, standardy branżowe (np. PN-EN 1310) wymagają dokładnej oceny ilości i wielkości pęcherzy. Przeważnie eliminuje się elementy z dużą ilością pęcherzy, bo po pierwsze, mogą one pogarszać właściwości mechaniczne, a po drugie – pod wpływem temperatury żywica potrafi wyciekać na powierzchnię, co bywa problematyczne w użytkowaniu. W tartakach czy zakładach stolarskich już na etapie sortowania desek zwraca się na to sporą uwagę. Warto też pamiętać, że pęcherze żywiczne mogą być miejscem rozwoju grzybów czy innych wad biologicznych, dlatego ich obecność naprawdę nie jest obojętna, szczególnie w konstrukcjach narażonych na wilgoć. Sam kiedyś miałem sytuację, że w gotowym meblu pojawiła się plama po wypływie żywicy – i klient nie był zadowolony. Takie rzeczy się pamięta. Moim zdaniem, każdy kto pracuje z drewnem, powinien umieć odróżnić pęcherz żywiczny od np. zgnilizny czy zabitek – to naprawdę praktyczna umiejętność.