Które z wymienionych klejów zalicza się do klejów pochodzenia naturalnego?

Glutynowe kleje to klasyczny przykład spoiw pochodzenia naturalnego. Robione są na bazie białek zwierzęcych, najczęściej z kości czy skóry, czyli surowców, które w przemyśle drzewnym są praktycznie odpadem wtórnym. Taki klej przez wiele lat był podstawą stolarki – szczególnie tam, gdzie zależało na elastyczności spoiny czy łatwości późniejszego rozklejenia elementów, na przykład przy renowacjach mebli zabytkowych. W praktyce, glutynowe kleje stosuje się tam, gdzie nie ma wysokiej wilgotności i nie są wymagane ekstremalne wytrzymałości termiczne czy wodoodporność – chociażby przy intarsji albo drobnych naprawach instrumentów muzycznych (np. skrzypiec). Moim zdaniem, warto wiedzieć, że mimo postępu technologicznego kleje naturalne nadal mają swoje nisze, a ich przewagą jest brak toksycznych dodatków – co doceni każdy, kto pracuje przy elementach mających kontakt ze skórą lub żywnością. No i taka ciekawostka – glutynowy można przygotować samodzielnie, trzymając się dawnych receptur. Według norm branżowych stosowanie klejów naturalnych jest polecane tam, gdzie liczy się autentyczność i tradycja – co jest praktyką w konserwacji zabytków.