Do drewna wielkowymiarowego zaliczane jest drewno okrągłe, którego średnica minimalna mierzona w cieńszym końcu bez kory wynosi

Drewno wielkowymiarowe – to pojęcie, które często pojawia się w branży leśnej czy tartacznej. Zgodnie z normami stosowanymi w Polsce (np. PN-92/D-95008), drewno takie klasyfikujemy na podstawie minimalnej średnicy mierzonej w cieńszym końcu kłody, bez kory. Kluczowe jest właśnie to odmierzenie bez kory, bo czasem ludzie zapominają, że kora potrafi dodać nawet kilka milimetrów – a to już spora różnica przy klasyfikacji. 14 cm to taka magiczna granica, bo jeśli drewno ma mniejszą średnicę, to wpada w kategorię średniowymiarowego lub nawet drobnicowego, a to już zupełnie inne przeznaczenie i wartość rynkowa. W praktyce, jeśli np. w tartaku przyjedzie transport kłód i część z nich będzie miała 14 cm w cieńszym końcu, to trafiają one do obróbki jako wielkowymiar – mogą być przeznaczone na więźby dachowe, słupy, elementy konstrukcyjne czy deski o dużych przekrojach. Takie drewno, ze względu na swoją wielkość, jest bardziej pożądane przy produkcji elementów budowlanych, bo daje lepsze możliwości techniczne, no i łatwiej uzyskać z niego większe fragmenty bez wad. Moim zdaniem warto znać te normy, bo przy przyjęciach drewna, reklamacji czy rozliczeniach z klientami często wszystko opiera się właśnie na tej granicznej wartości – a 14 cm to nie jest przypadkowa liczba. Dobrze też pamiętać, że te granice mogą się różnić w innych krajach czy według innych norm, ale u nas ta czternastka jest kluczowa.