Które sortymenty tarcicy iglastej są klasyfikowane jako obrzynane lub nieobrzynane?

Bal i deska to klasyczne przykłady sortymentów tarcicy iglastej, które mogą występować zarówno w wersji obrzynanej, jak i nieobrzynanej. Obrzynanie, czyli usuwanie kory i wyrównywanie krawędzi, wpływa na jakość, wygląd oraz zakres zastosowań drewna. Deski, szczególnie te o szerokości do 25 mm, bardzo często wykorzystywane są zarówno w stanie surowym, jak i po obróbce – np. przy budowie szalunków, podłóg czy elewacji. Bal natomiast, choć kojarzony raczej z grubszym przekrojem, też może być sprzedawany w obu wariantach – zależnie od potrzeb konstrukcyjnych. Obrzynane balie i deski są preferowane tam, gdzie ważna jest precyzja wymiarowa i estetyka, czyli np. w ciesielstwie, budownictwie szkieletowym czy produkcji mebli ogrodowych. Warto dodać, że według norm PN-EN tarcica obrzynana powinna mieć wszystkie krawędzie obrobione, co ułatwia dalszą obróbkę oraz zapewnia większą powtarzalność wymiarów. Moim zdaniem, umiejętność odróżnienia tych sortymentów i zrozumienia, kiedy używać obrzynanych, a kiedy nieobrzynanych elementów, to podstawa przy planowaniu każdej inwestycji z użyciem drewna. No i praktyka pokazuje, że czasem nieobrzynane deski wykorzystuje się specjalnie do dekoracyjnych projektów – tak dla zachowania naturalnego rysu drewna. W każdym razie odpowiedź jest zgodna z zasadami klasyfikacji materiałów drzewnych stosowanymi w polskich tartakach.