W wyniku przetarcia na ostro drewna okrągłego uzyskuje się tarcicę

Prawidłowo – przetarcie drewna okrągłego na ostro daje tarcicę nieobrzynaną. W praktyce przetarcie „na ostro” oznacza, że kłoda jest cięta wzdłużnie, bez dodatkowego obrzynania boków. W efekcie otrzymujemy deski, które mają krawędzie z pozostawioną korą lub zwaną też bielą, często nawet z nieregularnościami, bo nie są one jeszcze poddane obróbce kształtującej. Takie tarcice mają jedynie płaszczyzny cięcia, a boki pozostają naturalne, czyli nieregularne – i to jest właśnie cecha „nieobrzynanej”. Taka tarcica nie nadaje się od razu do większości zastosowań stolarskich, bo wymaga jeszcze dalszego przetwarzania, czyli właśnie obrzynania na pożądaną szerokość i równoległość boków. Z mojego doświadczenia takie surowe deski są często wykorzystywane w budownictwie przy konstrukcjach tymczasowych, szalunkach czy stemplowaniu, gdzie nie wymaga się wysokiej estetyki. W standardach branżowych, np. PN-D-94021, wyraźnie rozróżnia się tarcicę nieobrzynaną od obrzynanej właśnie na podstawie obróbki boków. Warto pamiętać, że nieobrzynana tarcica to taki półprodukt, który jeszcze można dowolnie dopasować, a czasem – szczególnie w stolarce rustykalnej – wykorzystywany jest dla dekoracyjnego efektu naturalnej krawędzi. Moim zdaniem, dobrą praktyką jest, aby umieć rozpoznać na pierwszy rzut oka, z jakim rodzajem tarcicy mamy do czynienia – przydaje się to nie tylko w pracowni, ale i na budowie.