Do produkcji elementów giętych mebli szkieletowych najczęściej stosowane jest drewno

Poprawnie wskazane drewno bukowe to w praktyce taki standard przy produkcji elementów giętych do mebli szkieletowych. Buk ma bardzo korzystną budowę anatomiczną: jest to drewno twarde, dosyć ciężkie, o równomiernej strukturze i małej ilości wad, co sprawia, że pod wpływem pary wodnej lub wysokiej temperatury dobrze się uplastycznia. Po wygięciu i wysuszeniu bardzo dobrze utrzymuje nadany kształt, nie „odsprężynowuje” tak mocno jak wiele innych gatunków. Z mojego doświadczenia to właśnie w giętych nogach krzeseł, oparciach, poręczach czy obręczach siedzisk buk pojawia się najczęściej – szczególnie w krzesłach typu Thonet, gdzie gięcie drewna jest podstawową technologią. W zakładach stolarskich i przemysłowych stosuje się zwykle buk o odpowiedniej wilgotności (około 8–12% przed dalszą obróbką), wcześniej sezonowany lub suszony komorowo, bez dużych sęków i pęknięć, bo takie wady mocno utrudniają gięcie i powodują pękanie na zginanej stronie. W technologiach zgodnych z dobrą praktyką branżową element bukowy przed gięciem jest parowany w parnikach albo poddawany działaniu nasyconej pary w autoklawach, co rozmiękcza ligninę i pozwala na bezpieczne wygięcie na odpowiednim promieniu. Warto też kojarzyć, że buk dobrze współpracuje z klejami stosowanymi przy gięciu warstwowym (sklejanie lameli na formie), przez co jest używany zarówno do gięcia litego, jak i gięcia sklejkowego. Oczywiście można giąć inne gatunki, ale w meblarstwie szkieletowym to właśnie buk jest takim podstawowym, podręcznikowym przykładem drewna do elementów giętych – łączy dobrą podatność na gięcie, wytrzymałość mechaniczną i estetyczny wygląd po wykończeniu powierzchni.