Określ pozostałości po gałęziach występujące na powierzchni tarcicy.

Prawidłowo, pozostałości po gałęziach na powierzchni tarcicy to właśnie sęki. Sęk jest miejscem, gdzie w pniu drzewa wyrastała gałąź, a później została ona obcięta lub odpadła, a pień dalej przyrastał na grubość. Na przetartej desce widzimy to jako okrągłą lub owalną plamę o innym układzie włókien i często innym kolorze niż reszta drewna. Z punktu widzenia technologii drewna sęk to klasyczna wada budowy, ale jednocześnie bardzo charakterystyczna cecha drewna, którą czasem wykorzystuje się dekoracyjnie. W normach jakości tarcicy (np. PN-EN dotyczących sortowania wizualnego) dokładnie określa się dopuszczalne wymiary i liczbę sęków w zależności od klasy drewna. Rozróżnia się sęki zdrowe, zrośnięte, które są mocno związane z otaczającym drewnem, oraz sęki zepsute, czarne, zgnite czy wypadnięte, które osłabiają element i są poważnym problemem konstrukcyjnym. W praktyce stolarskiej przy rozkroju desek planuje się tak ustawienie elementów, żeby sęki nie wypadały w miejscach narażonych na duże obciążenia, na przykład w wąskich listwach, czopach, ościeżnicach czy stopniach schodów. Moim zdaniem to jedna z podstawowych umiejętności – umieć już na etapie oględzin tarcicy ocenić, które sęki są akceptowalne, a które dyskwalifikują materiał do danego zastosowania. W pracach dekoracyjnych, jak blaty rustykalne, fronty w stylu "country" czy elementy wystroju, sęki bywają wręcz pożądane, ale wtedy często się je dodatkowo zabezpiecza żywicą, szpachlą do drewna lub lakierem, żeby nie powstawały pęknięcia i ubytki. Dobrą praktyką jest też unikanie umieszczania dużych sęków na krawędziach elementów, bo tam łatwo mogą się wyłamać przy obróbce mechanicznej lub w trakcie eksploatacji.