Na ilustracji przedstawiono połączenie

Na rysunku widać klasyczne połączenie kątowe narożnikowe płaskie – dwa elementy łączą się pod kątem prostym, tworząc róg, ale ich czoła nie są ze sobą zestawione, tylko spotykają się płaszczyznami boków. Jeden element ma wyciętą wręgę (taką jakby półkę), drugi odpowiednie podcięcie, dzięki czemu po złożeniu tworzą równą, płaską powierzchnię od strony lica. Moim zdaniem to jest jedno z podstawowych złączy, które powinien rozpoznawać każdy technik technologii drewna, bo często pojawia się w ramach, skrzynkach, korpusach prostych mebli czy oprawach. W praktyce takie połączenie narożnikowe płaskie stosuje się tam, gdzie ważna jest gładka powierzchnia zewnętrzna, a samo złącze można dodatkowo wzmocnić klejem, kołkami, lamelami albo wkrętami, w zależności od obciążenia i klasy wyrobu. Zgodnie z dobrymi praktykami stolarskimi dąży się do tego, żeby włókna drewna w strefie złącza przebiegały możliwie równolegle do kierunku największych sił, a szerokość wręgi była tak dobrana, by nie osłabić nadmiernie przekroju elementu. W konstrukcjach meblowych takie złącza projektuje się tak, aby miały odpowiednią powierzchnię klejenia i zapewniały stateczność narożnika bez konieczności stosowania masywnych okuć. W literaturze i katalogach systemów montażowych znajdziesz to złącze właśnie w grupie złączy kątowych narożnikowych płaskich, czyli dokładnie tak, jak wskazuje prawidłowa odpowiedź.