Na której ilustracji przedstawiono obróbkę szlifowaniem?

Prawidłowo wskazana została ilustracja 4, ponieważ przedstawia typową obróbkę szlifowaniem. Widzimy tam narzędzie z tarczą ścierną (krążek szlifierski) dociskaną do powierzchni elementu drewnianego. W szlifowaniu materiał usuwany jest przez ziarna ścierne osadzone na podłożu (papier ścierny, płótno, tarcza), a nie przez ostrza nożowe czy zęby piły. To właśnie odróżnia proces szlifowania od strugania czy piłowania. W praktyce stolarskiej szlifowanie stosuje się do wygładzania powierzchni, wyrównywania drobnych nierówności, usuwania włókien podniesionych po klejeniu lub gruntowaniu, a także do przygotowania pod lakier, bejcę czy olej. Moim zdaniem to jedna z kluczowych operacji wykończeniowych – od jakości szlifowania bardzo mocno zależy ostateczny wygląd mebla. W dobrych warsztatach trzyma się zasadę przechodzenia od grubego ziarna (np. P80–P100) do coraz drobniejszego (P150–P220 i wyżej), zgodnie z zaleceniami producentów lakierów i normami branżowymi. Ważne jest też prowadzenie narzędzia zgodnie z kierunkiem włókien, żeby nie robić tzw. rysek poprzecznych, które potem wychodzą pod lakierem. Widać też na ilustracji zastosowanie odciągu pyłu, co jest zgodne z zasadami BHP i znacząco poprawia komfort pracy. W nowoczesnych zakładach coraz częściej używa się szlifierek oscylacyjnych i mimośrodowych, również zautomatyzowanych, tak jak na rysunku – pozwala to uzyskać powtarzalną jakość powierzchni przy seryjnej produkcji elementów giętych, frontów czy siedzisk krzeseł.