Drewno rezonansowe stosuje się do wytwarzania

Prawidłowo – drewno rezonansowe to materiał specjalnie dobierany właśnie do produkcji instrumentów muzycznych. Chodzi o takie fragmenty drewna, które mają bardzo dobre właściwości akustyczne: równomierną budowę, odpowiednią gęstość, sprężystość i kierunkową przewodność dźwięku. Typowym przykładem jest świerk rezonansowy używany na płyty wierzchnie skrzypiec, gitar, fortepianów czy kontrabasów. Z mojego doświadczenia, przy oglądaniu takiego drewna zwraca się uwagę na wąskie, równe słoje roczne, brak sęków, pęknięć i skrętu włókien, bo każda wada może zniekształcać brzmienie i tłumić drgania. W branży przyjmuje się, że dobre drewno rezonansowe powinno być dobrze wysuszone naturalnie, często sezonowane latami, a jego wilgotność robocza utrzymywana na stabilnym poziomie, zwykle w granicach 6–10%. To pozwala uniknąć późniejszych odkształceń pudła rezonansowego. W praktyce stolarz czy lutnik nie wybiera pierwszej lepszej deski, tylko selekcjonuje materiał pod światło, czasem nawet „opukuje” go, żeby ocenić, jak przenosi dźwięk. Jest to więc materiał znacznie bardziej wymagający niż drewno na zwykłe wyroby stolarskie czy budowlane. Moim zdaniem warto zapamiętać, że gdy pojawia się hasło „rezonansowe”, automatycznie myślimy o drganiach, akustyce i właśnie o instrumentach, a nie o typowym wyposażeniu wnętrz czy elementach konstrukcyjnych.