Na której ilustracji przedstawiono tarcicę obrzynaną?

Prawidłowo wskazana została tarcica obrzynana – na ilustracji 4. Tarcica obrzynana to deski lub belki, które mają wszystkie krawędzie równo przetarte, bez pozostawionej kory i bez tzw. obliny. W praktyce oznacza to, że materiał ma przekrój prostokątny, z wyraźnie zdefiniowaną szerokością i grubością, które można dokładnie zmierzyć i zwymiarować na rysunku lub w dokumentacji technicznej. W tartakach tarcica obrzynana jest podstawowym półwyrobem do dalszej obróbki stolarskiej: strugania, frezowania, klejenia czy wykonywania konstrukcji ciesielskich. Moim zdaniem to właśnie przy tarcicy obrzynanej najlepiej widać, jak ważna jest standaryzacja wymiarów – dzięki temu łatwo policzyć przekroje, nośność elementów, rozstawy w więźbie dachowej czy zużycie materiału przy produkcji mebli. Zgodnie z typowymi normami branżowymi (np. PN dotyczące tarcicy konstrukcyjnej) tarcica obrzynana ma określone klasy jakości, dopuszczalne wady, wilgotność i tolerancje wymiarowe, których nie wymaga się w takim stopniu od tarcicy nieobrzynanej. W praktyce budowlanej, gdy w projekcie pojawia się zapis „tarcica obrzynana C24”, to właśnie takie belki, jak na ilustracji 4, są dostarczane na budowę. Dobrze jest odróżniać je od elementów półokrągłych, z obliną lub z krawędziami nieregularnymi, bo pomyłka potrafi rozwalić cały rozkrój materiału i logistykę na warsztacie.