Według trój elementowej koncepcji budowy normy prawnej przedstawiony przepis Kodeksu pracy zawiera <br><br> <table><tr><td>Art. 30. § 4. W oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas nie określony lub o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia powinna być wskazana przyczyna uzasadniająca wypowiedzenie lub rozwiązanie umowy.</td></tr></table>

Odpowiedź wskazująca na hipotezę i dyspozycję jako elementy normy prawnej jest prawidłowa, ponieważ te dwa elementy są kluczowe dla zrozumienia przepisów prawa pracy, w tym Kodeksu pracy. Hipoteza odnosi się do warunków, które muszą być spełnione, aby norma została zastosowana, na przykład w kontekście wypowiedzenia umowy o pracę, gdzie pracodawca musi mieć uzasadnioną przyczynę. Dyspozycja natomiast wskazuje na konkretne działania, które powinny być podjęte w odpowiedzi na zaistniałą sytuację, w tym przypadku obowiązek wskazania tej przyczyny w oświadczeniu. Przykładowo, jeżeli pracodawca decyduje się na wypowiedzenie umowy, musi przedstawić konkretną przyczynę, co jest regulowane przez przepisy Kodeksu pracy. Zrozumienie tych elementów jest niezbędne w praktyce stosowania prawa, ponieważ zapewnia to prawidłowe postępowanie zarówno ze strony pracodawców, jak i pracowników. Warto zaznaczyć, że brak sankcji w tej normie oznacza, że nie ma przewidzianych konsekwencji za niewykonanie tego obowiązku, co odzwierciedla praktyczne aspekty regulacji w prawie pracy.