Zgodnie z przytoczonym przepisem źródłem prawa powszechnie obowiązującego <u><strong>nie jest</strong></u> <br><br> <table><tr><td colspan="3">Wyciąg z Konstytucji RP</td></tr><tr><td colspan="3">(…)</td></tr><tr><td colspan="3">Art. 87.</td></tr><tr><td>1.</td><td colspan="2">Źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia.</td></tr><tr><td>2.</td><td colspan="2">Źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego.</td></tr><tr><td colspan="3">(…)</td></tr></table>

Statut stowarzyszenia to ważny dokument, ale nie jest źródłem prawa, które obowiązuje wszystkich. Zgodnie z art. 87 Konstytucji RP, tylko pewne akty prawne, jak Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe i rozporządzenia, mają powszechną moc. Statut dotyczy tylko członków danego stowarzyszenia, więc jego zapisy nie mogą być traktowane jako prawo ogólne. To trochę jak zasady w grze – dotyczą tylko tych, którzy grają. W praktyce, jeśli dojdzie do jakiegoś sporu, to sąd zawsze weźmie pod uwagę przepisy prawa powszechnie obowiązującego, a nie wewnętrzne regulacje stowarzyszenia. To ważne, żeby to zrozumieć, bo może się przydać w pracy z organizacjami pozarządowymi czy stowarzyszeniami. Przykład? Członek stowarzyszenia może myśleć, że jego prawa wynikają ze statutu, ale sąd pójdzie według prawa ogólnego. Zrozumienie tego jest kluczowe!